Αυτή η απομόνωσή μου όμως είχε σαν αποτέλεσμα, η ποίησή μου με τα χρόνια να μοιάζει μ’ ένα παραμιλητό κι έτσι πριν από λίγο καιρό αποφάσισα ν’ ανοίξω τις πύλες

ομολογώ ότι κουράστηκα κιόλας

κι επιπλέον κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως εκείνο που ήθελα να πω, το μήνυμά μου είχε φτάσει σε μια ολοκλήρωση, ήταν μια τρομαχτική στιγμή τότε που το κατάλαβα αυτό, ένας κύκλος έκλεισε ξαφνικά, κυριολεκτικά ένιωσα να μου κλείνει το πεπρωμένο την πόρτα στα μούτρα.

Το μήνυμά μου έφτασε σε μια ολοκλήρωση… Πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή και ως είθισται, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες!

Γνωρίζω πως στην τέχνη δεν είναι γενικά καλό ν’ ασχολείσαι με μηνύματα. Η τέχνη δεν είναι αγγελιοφόρος μηνυμάτων, η τέχνη είναι μόνο ένα χέρι που βουτά βαθιά, στα τυφλά και ότι πιάσει στο σκοτάδι το βγάζει μετά στην επιφάνεια. Τα οράματά της είναι αναθυμιάσεις, που πηγάζουν από εκείνο το άλλο, το άρρητο, που κοχλάζει μέσα μας βαθιά και θέλει να μας μιλήσει.

Από αυτή την άποψη δεν είμαι καλλιτέχνης, ούτε ποιητής… Δεν είναι σχήμα λόγου αυτό, είναι μια ειλικρινής δήλωση. Όταν γράφω νιώθω ότι διαπράττω μια μικρή εξαπάτηση, ότι δεν είμαι ακριβώς ποιητής αλλά ένας μασκαρεμένος διανοούμενος, που αναζητά μέσα από την ποίηση, τον τρόπο για να μιλήσει και που εκμεταλλεύεται την ασάφεια της ποίησης για να κρύψει τη μετριότητα του. Εντάξει, υπερβολικό είναι αυτό, αλλά πάντως ο δρόμος που ακολούθησα ήταν ένας παράλληλος δρόμος, πάτησα σε δυο και τρεις βάρκες ταυτόχρονα, γιατί τα πρωινά όταν με τον άλλο μου εαυτό εγκατέλειπα το κάστρο για το βιοπορισμό μου, περνούσα πάλι καλά κι εύρισκα κι εκεί ανθρώπους που με αγαπούσαν και με πίστευαν, αλλά τα βράδια που επέστρεφα ήταν πάντα τα ψυχοφάγα βράδια του κάστρου κι έτσι σ’ αυτό το μοτίβο συνέχισα για χρόνια, πολλά χρόνια, δεκαετίες, αιώνες… Ναι, αιώνες είναι μάλλον, ίσως αυτή είναι η αληθινή εξαπάτηση που διαπράττω, ότι περπατώ αιώνες σ’ αυτή τη γη, διττός και μπερδεμένος περιδιαβαίνω τις πόλεις και τους αμμολόφους της αδύναμος στα πιο απλά, σιδερένιος στα πιο μεγάλα, πότε εύθραυστος, πότε αδιάφορος― αυτός είναι άλλωστε ο πιο ασφαλής τρόπος για να γεννηθεί ένας ασήμαντος ποιητής, να έχει μέσα του λίγο απ’ όλα, αλλά όμως τίποτε απ’ όλα να μην το έχει σε σπουδαία ποσότητα ή ποιότητα, να είναι ένα σύνολο από  ψηφίδες που μαζί όλες αναπαύονται σ’ ένα σακούλι― δεν είναι κακό αυτό, αλλά πόσο ζήλεψα σ’ όλη μου τη ζωή, τις νευρικές πινελιές των ζωγράφων!

Ο Ψυχολοιμός, που σας προσκάλεσα να γνωρίσουμε μαζί, είναι πολλά πράγματα: Είναι ένα φινάλε,  ένα κύκνειο άσμα, αλλά κυρίως, αφού πρόκειται για δικό μου έργο… είναι ένα ανακάτεμα. Ένα ανακάτεμα προσώπων και ρυθμών, στοιχείων και τόπων, του μύθου, της πραγματικότητας, της αντιφατικότητας και της αγάπης. Το καθετί που συμμετέχει προσπαθεί να φωτίσει γωνίες και πτυχές, να πλησιάσει αυτό το άφατο «κάτι» που μας βασανίζει από κάπου αλλού, να προσθέσει κάτι στο «κάτι», να του μιλήσει, να μυρίσει, να αισθανθεί, να δι-αισθανθεί.

Ο Ψυχολοιμός είναι η αρρώστια του ανθρώπου, που προσπαθεί να καταλάβει κι επειδή αυτό οδηγεί συχνά σε σύγχυση και αναταραχή, η αναζήτηση τελικά δαιμονοποιείται, «κλαδεύεται» και η βροχή γίνεται ανίερη κι αυτό μέσα από τους αιώνες, μέσα από την αδήριτη αναγκαιότητα να παραμείνουν οι κοινωνίες των ανθρώπων συμπαγείς και ρωμαλέες, χτίζει στρώμα-στρώμα, τον σκληρό «Άλλο», τον καταπιεστή, τον Δημιουργό, τον δημιουργό-Καταπιεστή, αυτόν που υποτίθεται κατέχει την ύψιστη σοφία, αλλά τελικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μεγάλο πιθάρι όπου μέσα του κλείσαμε όλα τα μυστικά μας, το άνθος της αναταραχής και του φόβου μας το βάλαμε εκεί, όλη μας τη δύναμη τη βάλαμε εκεί και κρατήσαμε έξω, μόνο εκείνο το αθλητικό κομμάτι του εαυτού μας που ήταν επαρκώς «καλλιεργημένο», για να μπορεί να κουμπώνει με τους άλλους, τους συνανθρώπους μας, αυτούς με τους οποίους συντονιζόμαστε και γινόμαστε ένα κι έτσι πορευόμαστε στη ζωή, έτσι πορεύεται η ανθρωπότητα στη ζωή κι έτσι γράφεται η ιστορία, στους αιώνες.

Ο άρρωστος άνθρωπος ρωτάει λοιπόν και ρωτάει πράγματα που πολλές φορές δε βοηθούν το κοινωνικό σύνολο να διατηρήσει την ομοιομορφία του. Όχι, δεν ασπάζομαι τη σχετικά διαδεδομένη άποψη ότι η ομοιομορφία είναι κακή. Γεγονός είναι, ότι η ομοιομορφία αποδεικνύεται πολλές φορές χρήσιμη, γιατί βοηθάει τις πολύ διαφορετικές υπάρξεις που είμαστε, να συντονιζόμαστε για ένα κοινό σκοπό και ο πολιτισμός πιθανότατα δε θα είχε προκύψει χωρίς τη συμβολή της, αλλά και πάλι … γίνεται να μη ρωτάμε;

Ο Ψυχολοιμός, αποτελείται από τρία πρόσωπα, την Τίγκερμπελ, το Γίγαντα και τους Εχθρούς και τρία στοιχεία, το Νερό, το Σιρόπι και το Δηλητήριο. Συνολικά υπάρχουν οκτώ ενότητες. Σε κάθε μία από τις έξι πρώτες, τίθεται ένα θέμα στην αρχή της ενότητας και με αυτό το θέμα αλληλεπιδρούν τα στοιχεία και οι άνθρωποι. Το θέμα δεν είναι ακριβώς ένα ερώτημα, αλλά υπογείως κινείται κάτι που θα μπορούσε και να μεταμορφωθεί σ’ ερώτημα, γιατί ο άρρωστος άνθρωπος, που είναι ένας άνθρωπος διχασμένος, συναντά τις πηγές του όταν θα βρει το θάρρος να θέσει τα ερωτήματα και να κοιτάξει μέσα ― να σχίσει τα πέπλα και να κοιτάξει μέσα.

Στις δύο τελευταίες ενότητες οι μύλοι του κόσμου μπαίνουν σε κίνηση και οι ήρωές μας φτάνουν σε ένα τέλος, αναμετρούμενοι με τη ματαιότητα, τόσο τη δική τους όσο και αυτήν του κόσμου, που είναι σκληρός και κλειστός σα στρείδι και δε μιλάει πολύ.