Νομίζω είμαι αρκετά καλός μηχανικός, αν και η σχέση μου με το επάγγελμα αυτό πέρασε από πολλά στάδια, με βασάνισε και το βασάνισα πολύ, στο τέλος της διαδρομής πάντως νομίζω θα καταλήξουμε δυο καλοί φίλοι όπου ο καθένας θα έχει προσφέρει στον άλλον πολλά, με πιο σημαντικό επίτευγμα ότι καμιά ώρα, καμιά στιγμή δε θα θεωρείται χαμένη. Ποιήματα γράφω από τα παιδικά μου χρόνια. Εννοείται ότι εκείνες οι απόπειρες ήταν αδέξιες και πολύ συντηρητικές, μη φανταστείτε κανέναν Ρεμπώ να τρέχει δρασκελώντας, στην επαρχία της Δράμας. Κάτι σαν πρώτη ποιητική συλλογή θυμάμαι στα δεκαπέντε μου χρόνια, ενώ από τα δεκαοχτώ μου ασχολούμαι με την ποίηση συστηματικά έως και σήμερα. Έκανα ερωτήσεις και προσπάθησα να δώσω απαντήσεις, ανέπτυξα την αισθητική μου όσο μπορούσα, παρέμεινα ανοιχτός σε νέα ρεύματα και τάσεις και τελικά σήμερα κοιτάζοντας προς τα πίσω, μπορώ να πω ότι τις απαντήσεις μου τις αναζήτησα μέσα σε μια συνθήκη εξελισσόμενου μοντερνισμού, όπου σταδιακά αφαίρεσα ένα «εύκολο» κι «επιφανειακό» συναίσθημα προς το οποίο είχα ροπή και δοκίμασα ν’ αφήσω την ουσία των λέξεων και των εικόνων όσο το δυνατόν πιο εκτεθειμένες, όσο γινόταν πιο κοντά στην αληθινή τους φύση, όλα αυτά παντρεμένα με έναν εσωτερικό ρυθμό που πάντα τον πρόσεξα και μια θεατρικότητα που είναι κάτι σαν δεύτερη φύση μου.