Θα ήθελα να μιλήσω λίγο και για την εποχή μου όμως. Γιατί ο ηθοποιός που παίζει έναν ρόλο που σχετίζεται με την ιστορία, πρέπει να έχει στο μυαλό του και την εποχή του. Όταν μιλάει κάποιος για το παρελθόν, συνήθως μεταφέρει μια ερμηνεία του παρελθόντος με βάση τα λιγοστά στοιχεία που έχει στη διάθεσή του. Είναι αδύνατο όμως να μην επηρεαστεί και από την επίδραση που άσκησε το ιστορικό πρόσωπο στη δική του, τη σύγχρονη εποχή. Όταν θέλεις να αναπαραστήσεις έναν κόσμο που χάθηκε αυτά τα δυο θα πρέπει να τα συνδυάσεις κι εγώ σαν ηθοποιός, όταν προετοίμαζα το ρόλο μου της Σίβυλλας, αυτά τα δυο τα πρόσεξα πολύ. Δεν πρέπει να ξεχνάς την εποχή σου όταν ερμηνεύεις ένα ιστορικό ρόλο. Παίζεις για τους συγχρόνους σου και οι συνδέσεις, οι συνυφάνσεις που γίνονται, είναι μεταξύ του παρελθόντος της ιστορίας και του παρόντος των θεατών. Η δυσκολία για τον καλό ηθοποιό είναι, ότι πρέπει με το παίξιμό του αυτές τις συνδέσεις, άλλοτε να τις αξιοποιεί και άλλοτε να τις απομακρύνει σαν σκουριά που θολώνει το τοπίο. Είναι ένα πολύ στενό μονοπάτι αυτό που πρέπει ν’ ακολουθήσει. Κατά τη διαδικασία της μελέτης του ρόλου σου, χρειάζεται να γνωρίσεις τα διαφορετικά επίπεδα που ανακατεύονται στην ιστορία σου, πρέπει να παλέψεις με τους παραμορφωτικούς καθρέπτες αλλά και να βουτήξεις μέσα τους μερικές φορές, άλλοτε να διώξεις κι άλλοτε ν’ αποδεχτείς, είναι μια ζύμωση, ένα γύρισμα του μέσα έξω— αν σ’ αυτή την κινούμενη άμμο ισορροπήσεις κάπως καλά, τότε στον ιστορικό ρόλο που ερμηνεύεις δε θ’ αποδώσεις μεν την αλήθεια— αφού δεν ξέρεις αυτή ποια είναι, αλλά θα μπορέσεις τουλάχιστον να δώσεις στην ιστορία σου τη φύση του παλίμψηστου κι αυτό είναι μεγάλη επιτυχία, αυτό είναι η αληθινή ερμηνεία!
Είναι λοιπόν σήμερα όλα τακτοποιημένα και σωστά; Το λιβάνι μπορεί να μην τον μαγάρισε και να μη τον διάβρωσε, ο αγαπημένος μου όμως είναι συνυφασμένος με το σκοτάδι και όσο να πεις, το σκοτάδι υπονομεύει, δημιουργεί κενά, κάνει τις σχέσεις ψεύτικες, προκαλώντας σημεία ανισορροπίας και τριβές, αχ ήθελα να πω «τριβέ-ε-ε-ες», πόσο μέσα στο ρόλο είμαι ακόμη! Όμως εδώ είναι μια απλή συνέντευξη και μου ζήτησαν να μιλήσω μόνο για τον τρόπο που προσέγγισα το ρόλο μου― σσΣς, δεν ξέρουν πως εγώ που πήρα το ρόλο είμαι η ίδια η πρωταγωνίστρια και πως είμαι 2.500 ετών…
Το λιβάνι δεν υπάρχει. Ο αγαπημένος μου δεν υπέφερε από το λιβάνι. Είναι όμως όλα τακτοποιημένα και σωςστά; Το σκοτάδι είναι καταστροφικό για τους ανθρώπους, ομολογουμένως, αλλά δεν μπορείς να μη δεις ότι τους βαθαίνει κιόλας, είναι ουτοπικό να περιμένεις η αρσενική ράβδος του ασκητή, οπλισμένη με την ισχυρογνωμοσύνη και τη σταθερή του θέληση, να δώσει τη λύση. Το σκοτάδι μπορείς να το διατρυπήσεις με ένα φακό ή μια δάδα και να περάσεις έτσι μέσα απ’ αυτό, αλλά δε γίνεται να το νικήσεις μ’ αυτό τον τρόπο, γιατί είναι παντού τριγύρω και είναι γιγάντιο και επανέρχεται, στην πραγματικότητα εμείς ανατέλλουμε από μέσα του σαν ένας πρόσκαιρος ιριδισμός, έτσι νομίζω… Όλα δεν είναι τακτοποιημένα και σωστά, όχι, ο γίγαντας όμως που κοιμάται κι είναι λαβωμένος, τούς κάνει μέσα από τη διαφθορά να γίνονται βαθύτεροι κι έτσι γνωρίζουν καλύτερα τον εαυτό τους — κι αυτό ίσως αποδειχτεί σωτήριο την κρίσιμη στιγμή.
Τώρα θα μου πείτε, 2.500 ετών είμαι, γίνεται να πιστεύω σε σωτηρίες; Ε, όχι βέβαια! Ξέρω ότι όλα αυτά στο τέλος θα οδηγήσουν στην παραφροσύνη. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια γυρολόγος, φυσικά και δεν παραμυθιάζομαι…Η νόηση και η συνείδηση του εαυτού είναι ανθρώπινες ιδιότητες και ο κόσμος που μας περιέχει, δεν είναι άνθρωπος. Λίγο προσεχτικά να κοιτάξεις, θα καταλάβεις ότι οι ανησυχίες του ανθρώπου δεν παίζουν και πολύ μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη του σύμπαντος. Η ίδια η έννοια της σωτηρίας όταν κάτι αλλάζει και αλλάζει συνέχεια, χάνει το νόημά της.
Από τι να σωθείς και πως να σωθείς όταν τα πάντα ῥεῖ;
Μια που μιλάμε για παραφροσύνη… Με συγκινεί πολύ η ιστορία μιας Αγγλίδας, που είχε για οικόσημό της το γεράκι, της Αν Μπολέυν. Η Αν ήταν η δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου του Η΄ και εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στον Πύργο του Λονδίνου. Η πρώτη βασίλισσα στην Αγγλία που είχε αυτή την τύχη, καταδικασμένη για τρομερά πράγματα, μάλλον ψέματα όλα. Ο Ερρίκος, ο σύζυγός της και βασιλιάς, ένας άντρας ψηλός, θα μπορούσαμε να πούμε και γιγάντιος, συνήθιζε τα κοσμήματα που είχε χαρίσει σε κάθε του σύζυγο, μετά το θάνατο ή την εκτέλεσή της να τα παίρνει πίσω και να τα δωρίζει στην επόμενη σύζυγο… Επτά συζύγους ο Ερρίκος, αν δεν ήταν οικονόμος πως θα τα κατάφερνε… Η Αν συκοφαντήθηκε και αδικήθηκε τρομερά, στο πνεύμα της εποχής της μάλλον αδίκησε και αυτή πολλούς κι έθεσε σε κίνηση τα γεγονότα, που οδήγησαν την Εκκλησία της Αγγλίας μακριά από την αγκάλη του πάπα. Τώρα πάντως λάμπει επάνω στο τραπέζι και είναι σαν να μην πέθανε ποτέ!
Ο σκηνοθέτης, ο κύριος που ανεβάζει αυτή την παράσταση και μου δίνει οδηγίες για το πως να ερμηνεύσω τον εαυτό μου― τι περίπτωση κι αυτός, μου ομολόγησε ότι αυτό με την Αν δεν το είχε υπόψη του όταν έγραφε το σενάριο… Μπορούμε όμως να του κάνουμε χρήση, μου είπε, γιατί ταιριάζει… Το έργο τέχνης, είναι ένα έδαφος που γονιμοποιείται συνέχεια και γεννά συνέχεια, συμφωνώ μ’ αυτό, η τέχνη είναι γένους θηλυκού, μ’ αρέσει…
Όσο για το γίγαντα;
Ξέρει κάτι αυτός, για όλα αυτά που μιλάμε;
Όχι, αυτός κοιμάται…
Αν θέλεις, μπορείς να θυμηθείς το ποίημα στο οποίο αναφέρεται το συγκεκριμένο κείμενο, κάνοντας
