Ο κόσμος μας είναι πυκνός και μας επιστρέφει ειρωνεία όταν σηκώνουμε το πέπλο για να δούμε πιο κάτω. Έτσι το ότι δίνεις στον αντικειμενικό κόσμο νοήματα και σημασίες σε κάνει άνθρωπο, όμως όταν μετά προσπαθείς να φτάσεις σ’ ένα άλλο επίπεδο, πιο βαθύ και ν’ ακουμπήσεις την έδρα της ύπαρξής σου, τότε το πλεονέκτημά σου αυτό μετατρέπεται σ’ εμπόδιο, αφού συμβαίνει ως όντα να καταγόμαστε από τη φύση, όσο κι αν μερικές φορές τείνουμε να το ξεχνάμε αυτό είμαστε φύση κι έτσι όταν θέλουμε να φτάσουμε σ’ αυτό το βαθύτερο επίπεδο επειδή εκεί βρίσκονται τα φυσικά κέντρα της ύπαρξής μας, επειδή εκεί βρίσκεται η πρωτόγονη φύση μας δηλαδή, για να γίνεις πιο πολύ άνθρωπος και να αντιληφθείς τον εαυτό σου χρειάζεται μάλλον να τον απαρνηθείς, χρειάζεται να πάψεις να είσαι ένας άνθρωπος που δίνει νοήματα και να συνεχίσεις με τη διαίσθηση και το ένστικτο, χαρακτηριστικά που έχουν τα ζώα… Ο άνθρωπος δηλαδή για να καταλάβει τον εαυτό του, επειδή εκεί στη βάση της ύπαρξής του είναι φύση και μόνο φύση, πρέπει να αυτοκαταργηθεί επιστρέφοντας στη ζωική του διάσταση, αλλά μετά αν φτάσεις εκεί και αυτοδιαλυθείς, πώς ξαναγίνεσαι άνθρωπος;
Sic mama φύση, πολύ sic…
Όταν λοιπόν τέχνη, κατεβαίνεις εκεί, χαμηλά και χάνεις το νόημά σου και δεν είσαι όμορφη πια, μετά πώς ξαναγίνεσαι τέχνη;
Σε αυτό τον χυλό, που μας αρέσει να τον ανακατεύουμε γιατί βαρεθήκαμε τους άρτους και τα θεάματα, σας παρακαλώ, προσεγγίστε την ασχήμια μας με μια ελευθεριότητα και καλοσύνη, ακούστε τους ήχους, δείτε τις εικόνες μας, μυρίστε τους ρυθμούς μας και ταξιδέψτε αν γίνεται στο βέβηλο, ιερόσυλο σύμπαν μας, μήπως κάπου εκεί κάτω συναντήσετε και το γυμνό, ξεψυχισμένο σώμα μας και αν το δείτε μιλήστε του, χαρίστε του λίγη από τη ζεστασιά σας, κρατήστε το στα χέρια σας και ξεκολλήστε τα βρώμικα μαλλιά από τα κλεισμένα μάτια, αν θέλετε μπορείτε και να το ξαναφέρετε στην επιφάνεια, όμως είμαι σίγουρος και μετά που θα μας έχετε θεραπεύσει, πως κάθε βράδυ όταν θα σουρουπώνει θα λαχταράτε κι εσείς λίγο να επιστρέψετε σ’ εκείνο το ανομολόγητο σκοτάδι, στον σκοτεινό, υπόγειο κόσμο που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά και θα ποθείτε κι εσείς να καθίσετε για λίγο σ’ ένα πεζούλι, κοιτάζοντας,
μόνο κοιτάζοντας…
ο πιο θαυμαστός τρόπος για να καταλάβεις είναι, όταν κοιτάζεις στα σκοτεινά.
Να, ξημερώνει, έρχεται το φέγγος του θαυμαστού καινούργιου κόσμου.
Η Ελένη τα πέταξε όλα. Προκλητική κάνει ηλιοθεραπεία στην παραλία.
