Ο Αλυάττης ήταν ένας σημαντικός βασιλιάς. Το βασίλειο της Λυδίας το παρέλαβε σε άθλια κατάσταση, με πολλά προβλήματα από τις επιδρομές των Κιμμερίων, εκείνος όμως κατάφερε να το σταθεροποιήσει και να το επεκτείνει. Από τη βασιλεία του έχουν διασωθεί μερικά πολύ ενδιαφέροντα επεισόδια. Ένα από αυτά, αφορά τον τερματισμό μιας μάχης λόγω έκλειψης ηλίου, την οποία είχε προβλέψει ο Θαλής. Πολέμησε με τους Μιλησίους αρκετά, συνήθιζε μάλιστα κατά τις επιδρομές του να λεηλατεί τα χωράφια τους αλλά να αφήνει τα σπίτια τους άθικτα, ώστε να μπορούν να σπείρουν πάλι, για να έχει να βρει κάτι και την επόμενη χρονιά! Πονηριά που δείχνει κάποιον που έβλεπε πολύ μακριά… Η πιο μεγάλη πονηριά όμως, για την οποία έμεινε στην ιστορία, ήταν η εφεύρεση των νομισμάτων. Έως τότε το κάθε νόμισμα είχε την αξία του μετάλλου από το οποίο αποτελούνταν. Όσο ήταν δηλαδή το βάρος του μετάλλου τόση αξία είχε. Ο Αλυάττης χύτευσε νομίσματα από ένα φυσικό κράμα χρυσού και αργύρου, το ήλεκτρο, το οποίο οι Λυδοί εξόρυσσαν από τον ποταμό Πακτωλό. Στα νομίσματα αυτά, στη μία πλευρά τους αποτύπωσε την όψη μιας λέαινας και μέσω αυτής της αποτύπωσης εγγυήθηκε για την γνησιότητα και την αξία τους. Δεν ήταν δηλαδή πια απαραίτητη η εξακρίβωση της αξίας των νομισμάτων μέσω ζύγισης ή κάποιας άλλης διαδικασίας. Η πονηριά του Αλυάττη έγκειται στο γεγονός ότι εγγυήθηκε μεν και όλοι τον πίστεψαν, αλλά στην πραγματικότητα τα νομίσματα ήταν νοθευμένα και στο κράμα υπήρχε μικρότερη ποσότητα χρυσού από αυτήν που θα έπρεπε. Παρά τη νοθεία πάντως, επρόκειτο για μια πολύ σημαντική εξέλιξη, από την οποία το εμπόριο ωφελήθηκε τα μέγιστα, αφού απλοποιήθηκε πολύ η διαδικασία των ανταλλαγών.