Τα στοιχεία και οι άνθρωποι γνωρίζονται, ο ένας μπαίνει στα παπούτσια του άλλου, οι ρυθμοί συγχωνεύονται και ο καθένας μιλά τη γλώσσα του διπλανού του. Η Τίγκερ δεν είναι πια τόσο brand και στην ωριμότητά της μπορεί να νιώθει περισσότερα από ένα αισθήματα τη φορά, το δηλητήριο ανοίγει το μεταμοντέρνο συρτάρι ενός ποιητικού μονολόγου για να συναντήσει εκεί έναν απόηχο από ψηλά, είναι η δηλητηριασμένη εμμονή της Τίγκερ για τον Πίτερ Παν, τόσο, τόσο άδεια πια, τόσο κενή, μέσα στις ερειπωμένες σπηλιές η τύχη των εχθρών ωριμάζει και ο προαιώνιος ανταγωνισμός τους ετοιμάζεται να δώσει τη θέση του, σε μια σκληρή συνειδητοποίηση για το κοινό τους μέλλον, ορίστε, θαύμα φίλε μου κι εχθρέ μου, η απόδειξη που έψαχνες από πάντα, ο ακατάλυτος δεσμός είναι η έχθρα μας, όμως το αύριο, είναι μια έννοια ανέφικτη και για τους δυο τους, το νερό αφήνει το πλατύ πεζολογικό του ύφος και το χειμαρρώδη ρυθμό, γιατί δεν περικλείει πια όλα τα πλάσματα αυτής της γης αλλά μια αβάσταχτη απλότητα και καθώς οι ψευδαισθήσεις έχουν χαθεί, φαίνεται πως δεν έχει κανένα νόημα κάποιος να ζητά μετά την καταστροφή να εφευρεθεί ξανά η απα..αρχή, ο γίγαντας είναι στον τάφο του, ενώ η Σίβυλλα έξω από τις πέτρες κάνει μια αυτοκριτική που διαπνέεται από την πιο πυκνή αγάπη κι εκεί, στην έσχατη κατάπτωση, διαπιστώνεται ότι οι υποσχέσεις με έναν παράδοξο τρόπο έχουν κρατηθεί και τέλος, το σιρόπι, φτάνοντας σε μια πικρή ανακάλυψη, ορίζεται από τον πιο αποκρουστικό καθρέφτη που μπορεί να υπάρξει, έναν κενό, άδειο κύκλο …