Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ SITE
Η ιδέα αυτού του site είναι, να ακολουθήσουμε τη σπονδυλωτή διάταξη του κειμένου και να το παρουσιάσουμε σε συνέχειες. Μία ενότητα θα ανεβαίνει κάθε βδομάδα, κάθε ξημέρωμα Σαββάτου, ας αποτίνουμε κι ένα μικρό φόρο τιμής σ’ εκείνες τις παλιές, νοσταλγικές εποχές, όπου μυθιστορήματα γιγάντων δημοσιεύονταν σε συνέχειες σ’ εφημερίδες.
Στο site υπάρχει η δυνατότητα να σχολιάσετε και να πείτε την άποψή σας. Θα ήθελα πολύ να το δω να συμβαίνει αυτό. Το πιο βασικό πλεονέκτημα σε σχέση μ’ ένα εκτυπωμένο βιβλίο είναι ακριβώς αυτή η διάδραση, να ανταλλάξουμε απόψεις, να ιχνηλατήσουμε πώς οι πτυχές και τα σκοτάδια λειτουργούν στον καθένα μας. Αλλά και να μιλήσουμε ελαφρότερα για τέχνη, για τη λογοτεχνία, γιατί το αγαπάμε πολύ αυτό … κι ας νιώθουμε λίγο απατεώνες.
Μια τελευταία νύξη, γιατί νομίζω όλοι οι καλοί φίλοι θα με ρωτήσουν. Όχι, δεν απεμπολώ την πιθανότητα το έργο αυτό κάποια στιγμή να εκδοθεί. Το εκτυπωμένο βιβλίο θεωρώ έχει τη μαγεία του και η αίσθηση να διαβάζεις από ένα τυπωμένο βιβλίο είναι ασυναγώνιστη. Θέλησα όμως αυτή τη φορά να το πάω λίγο διαφορετικά κι έτσι ξεκίνησα αυτή την προσπάθεια έχοντας στο μυαλό μου ότι κάπου, κάπως, κάποτε, κάποιος καλός εκδότης θα με περιμένει.
2026
Δείτε εδώ παλαιότερες αναρτήσεις
7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026
Φίλοιτων ψευδαισθήσεων συνοδοιπόροι
Σας καλωσορίζω στον ακατοίκητο κόσμο μου. Είμαι εδώ με τις πόρτες κλειστές αμέτρητα χρόνια. Έτσι όπως είμαι στην απομόνωση, πολλοί με θεωρούν ένα μουχλιασμένο τύπο, εγώ όμως δε συμφωνώ μαζί τους και με θεωρώ φυσιολογικό. Είμαι με τις πόρτες κλειστές αμέτρητα χρόνια, πού και πού τις άνοιγα μόνο λίγο για να μπαίνει φρέσκος αέρας και μετά τις έκλεινα πάλι και συνέχιζα τις αναζητήσεις μου, στα σκοτεινά και στη σιωπή φυσικά… Έτσι το ήθελα… Έπρεπε να έχει απόλυτη ησυχία. Πώς να ακούσεις τους ιριδισμούς του νερού, τον παφλασμό που κάνει το νερό όταν πέφτει το κουκουνάρι μέσα στη λίμνη, αν δεν έχει απόλυτη ησυχία;Αυτή η απομόνωσή μου όμως είχε σαν αποτέλεσμα, η ποίησή μου με τα χρόνια να μοιάζει μ’ ένα παραμιλητό κι έτσι πριν από λίγο καιρό αποφάσισα ν’ ανοίξω τις πύλεςομολογώ ότι κουράστηκα κιόλας
14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026
Στη σύγχρονη τέχνη, για να μπορέσεις να επικοινωνήσεις με το έργο, πρέπει με κάποιο τρόπο να συνδεθείς μαζί του. Απαραίτητο για να επιτευχθεί αυτή η σύνδεση είναι ν’ απελευθερωθείς από το ταμπού του νοήματος, να ξεφύγεις δηλαδή από την απαίτηση να καταλάβεις, αξίωση που δεν είναι εύκολη, γιατί η διαδικασία της νοηματοδότησης είναι ένα από τα «ανθρωπινότερα» χαρακτηριστικά του ανθρώπου, ο άνθρωπος προσπαθεί να εντάξει την εμπειρία του μέσα σε ένα πλέγμα νοημάτων που τον περιέχει και τελικά αυτό ορίζει σε σημαντικό βαθμό την υπόστασή του. Αυτή την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον ως αποδίδουσα και ταυτόχρονα λαμβάνουσα νοήματα δεν τη συναντάς στα ζώα. Όμως η ψυχολογία μάς έχει διδάξει, ότι όταν το νόημα γίνεται πολύ προφανές τότε συχνά υποκρύπτεται μια προσπάθεια απώθησης, δηλαδή το «εύκολο» νόημα, χρησιμοποιείται για να καλυφθούν άλλα πράγματα, τα οποία πρέπει οπωσδήποτε να παραμείνουν ανείπωτα και μυστικά.
με την τέταρτη ποιητική συλλογή μου, νομίζω φτάνω σ’ ένα φινάλε, κάποιος κύκλος κλείνει. Θαρρείς και οι λέξεις που τις λάτρεψα και τις άκουσα και τις μύρισα σε κάθε εκδοχή τους, τώρα με αποχαιρετούν. Συγχωρήστε με για την ξένη λέξη, αλλά νιώθω πως το φινάλε είναι κάτι διαφορετικό από ένα τέλος, έχει μιαν αύρα εφήμερης τραγικότητας το φινάλε γιατί μαζί του δεν τελειώνουν όλα οριστικά και για πάντα, ρίχνει όμως μια βαριά κουρτίνα, που μπορεί και να σκεπάσει για πάντα, αυτό που αγαπάς…
