Αγαπητοί φίλοι,

Στη σύγχρονη τέχνη, για να μπορέσεις να επικοινωνήσεις με το έργο, πρέπει με κάποιο τρόπο να συνδεθείς μαζί του. Απαραίτητο για να επιτευχθεί αυτή η σύνδεση είναι ν’ απελευθερωθείς από το ταμπού του νοήματος, να ξεφύγεις δηλαδή από την απαίτηση να καταλάβεις εδώ και τώρα, απαίτηση που δεν είναι εύκολη, γιατί η διαδικασία της νοηματοδότησης είναι ένα από τα «ανθρωπινότερα» χαρακτηριστικά του ανθρώπου, ο άνθρωπος προσπαθεί να εντάξει την εμπειρία του μέσα σε ένα πλέγμα νοημάτων που τον περιέχει και τελικά αυτό ορίζει σε σημαντικό βαθμό την υπόστασή του. Αυτή την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον ως αποδίδουσα και ταυτόχρονα λαμβάνουσα νοήματα δεν τη συναντάς στα ζώα. Όμως η ψυχολογία μάς έχει διδάξει, ότι όταν το νόημα γίνεται πολύ προφανές τότε αυτό συχνά εξυπηρετεί μια προσπάθεια απώθησης, δηλαδή το «εύκολο» νόημα βγαίνει μπροστά, για να κρυφθούν άλλα πράγματα που είναι βαριά κι επικίνδυνα και γι’ αυτό…πρέπει να παραμείνουν ανομολόγητα.

Ας πούμε λίγα λόγια για τον Αλυάττη. Δεν εννοώ τον εαυτό μου, εννοώ τον άλλο Αλυάττη, τον αρχαίο, αυτόν από τον οποίο δανείστηκα το ψευδώνυμο… Ο Αλυάττης Β΄ ήταν Λυδός βασιλιάς, που βασίλεψε στη χώρα του μεταξύ του 591 και 560 π.Χ. Πιο γνωστός είναι ο γιος του, ο Κροίσος, ο οποίος μνημονεύεται από τον Ηρόδοτο για την ιστορία του με τον Σόλωνα και το μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

Πάντα με γοήτευε η αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ. Σύμφωνα με αυτήν είναι αδύνατο να μετρηθούν ταυτόχρονα ορισμένα ζεύγη τιμών, π.χ. η θέση και η ορμή ενός σωματιδίου ή η ενέργεια που έχει ένα σωματίδιο σε μια δεδομένη χρονική στιγμή, μπορούμε να ξέρουμε δηλαδή είτε τη θέση είτε την ορμή του σωματιδίου, είτε το χρονική στιγμή είτε την ενέργειά του, ποτέ και τα δύο μαζί. Αυτό μοιάζει με μια παραξενιά της φύσης, λες και η φύση έχει εμμονή με το κρυπτό και το αόριστο. Είναι όμως έτσι;

Τα στοιχεία και οι άνθρωποι γνωρίζονται, ο ένας μπαίνει στα παπούτσια του άλλου, οι ρυθμοί συγχωνεύονται και ο καθένας μιλά τη γλώσσα του διπλανού του, η Τίγκερ δεν είναι πια τόσο brand και στην ωριμότητά της μπορεί να νιώθει περισσότερα από ένα αισθήματα τη φορά, το δηλητήριο σταματάει για λίγο το θέατρο κι ανοίγει το μεταμοντέρνο συρτάρι ενός ποιητικού μονολόγου, όταν ακούγεται ένας απόηχος από ψηλά, είναι η δηλητηριασμένη εμμονή της Τίγκερ για τον Πίτερ Παν, τόσο, τόσο άδεια πια, τόσο κενή, μέσα στις ερειπωμένες σπηλιές η τύχη των εχθρών ωριμάζει και ο προαιώνιος ανταγωνισμός τους ετοιμάζεται να δώσει τη θέση του, σε μια σκληρή συνειδητοποίηση για το κοινό τους μέλλον, ορίστε, θαύμα φίλε μου κι εχθρέ μου, η απόδειξη που έψαχνες από πάντα, ο ακατάλυτος δεσμός είναι η έχθρα μας, όμως το αύριο, είναι μια έννοια ανέφικτη και για τους δυο τους, το νερό αφήνει το πλατύ πεζολογικό του ύφος και το χειμαρρώδη ρυθμό, γιατί δεν περικλείει πια όλα τα πλάσματα αυτής της γης αλλά μια αβάσταχτη απλότητα και καθώς οι ψευδαισθήσεις έχουν χαθεί, φαίνεται πως δεν έχει κανένα νόημα κάποιος να ζητά μετά την καταστροφή να εφευρεθεί ξανά η απα..αρχή, ο γίγαντας είναι στον τάφο του, ενώ η Σίβυλλα έξω από τις πέτρες κάνει μια αυτοκριτική που διαπνέεται από την πιο πυκνή αγάπη κι εκεί, στην έσχατη κατάπτωση, διαπιστώνεται ότι οι υποσχέσεις με έναν παράδοξο τρόπο έχουν κρατηθεί και τέλος, το σιρόπι, φτάνοντας σε μια πικρή ανακάλυψη, ορίζεται από τον πιο αποκρουστικό καθρέφτη που μπορεί να υπάρξει, έναν κενό, άδειο κύκλο …

Η μανία είναι λυτρωτική. Έχει ειπωθεί κι έχει γραφτεί αυτό από παλιά με κάθε τρόπο. Η μανία έρχεται να δώσει ένα τέλος εκεί που ο ήρωας αδυνατεί. Η τραγικότητα αναδύεται ως βαρύ μυρωδικό, όταν οι συνέπειες αυτής της διαδικασίας καταστρέφουν τον ήρωα και τον περίγυρό του ή ακόμη χειρότερα, όταν η μανία του εξακοντίζεται κατευθείαν στους πολύ λατρεμένους του κι αυτό προσδίδει μια άγρια, επική χροιά, στα τεκταινόμενα που εν είδει έκρηξης, λαμβάνουν χώρα κατά το τέλος του βίου του.

Ο διάλογος είναι η ουσία του ανθρώπου. Μιλούμε μεταξύ μας, ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας, συμπορευόμαστε, πληγώνουμε ο ένας τον άλλο.

Έχουμε προχωρήσει βαθιά και πλησιάζουμε στο τέλος.

Τι συμβαίνει όταν η προδομένη καρδιά αποκτά ένα κέλυφος πουριτανισμού και γίνεται εχθρός στην ελευθερία ή στην απλή ελευθεριότητα ή στο πείραμα. Λόγια μίσους ανταλλάσσονται, λόγια σκληρά, από αυτά που μετά δεν παίρνονται πίσω και λαμβάνουν χώρα πράξεις, για τις οποίες η μετάνοια θα είναι μετά επίπονη, αν όχι αδύνατη… Και μέσα σ’ όλα αυτά υπάρχει και η προδοσία του αφέντη, που κλείνει τα μάτια μπροστά στη σκληρή πράξη του δημίου και δε βοηθάει, γιατί κανείς ισχυρός δε γίνεται να αγαπήσει την επιστήμη πραγματικά. Τ’ ακούς επιστήμη;

Ο διάλογος είναι η ουσία του ανθρώπου. Μιλούμε μεταξύ μας, ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας, συμπορευόμαστε, πληγώνουμε ο ένας τον άλλο.

Έχουμε προχωρήσει βαθιά και πλησιάζουμε στο τέλος.

Τι συμβαίνει όταν η προδομένη καρδιά αποκτά ένα κέλυφος πουριτανισμού και γίνεται εχθρός στην ελευθερία ή στην απλή ελευθεριότητα ή στο πείραμα. Λόγια μίσους ανταλλάσσονται, λόγια σκληρά, από αυτά που μετά δεν παίρνονται πίσω και λαμβάνουν χώρα πράξεις, για τις οποίες η μετάνοια θα είναι μετά επίπονη, αν όχι αδύνατη… Και μέσα σ’ όλα αυτά υπάρχει και η προδοσία του αφέντη, που κλείνει τα μάτια μπροστά στη σκληρή πράξη του δημίου και δε βοηθάει, γιατί κανείς ισχυρός δε γίνεται να αγαπήσει την επιστήμη πραγματικά. Τ’ ακούς επιστήμη;